Zaburzenia procesów integracji sensorycznej

W ostatnim czasie coraz więcej dzieci uczęszcza na terapię integracji sensorycznej. Czym więc jest integracja sensoryczna i kiedy udać się do specjalisty?


Integracją sensoryczną nazywany prawidłową współpracę wszystkich posiadanych przez nas zmysłów. Na skutek nieprawidłowości w zakresie rozwoju integracji sensorycznej, dzieci przejawiają bardzo specyficzne, jednocześnie bardzo zróżnicowane problemy w codziennym życiu domowym i przedszkolnym. Objawy dysfunkcji integracji sensorycznej najczęściej manifestują się :
• zbyt wysokim lub za niskim poziomem aktywności ruchowej- dziecko może być ciągle w ruchu lub wolno się uaktywniać i szybko się męczyć,
• niewłaściwym poziomem uwagi- dziecko może mieć trudności z koncentracją, może być impulsywne bądź zbyt wyciszone/ nieobecne,
• problemami z koordynacją ruchową- problemy te mogą dotyczyć umiejętności z zakresu dużej motoryki (podstawowe sprawności ruchowe, np. chodzenie, bieganie, gry i zabawy ruchowe- rzucanie i łapanie piłki) lub małej motoryki (trudności z czynnościami precyzyjnymi, np. rysowanie, pisanie); niektóre dzieci będą miały słabą równowagę, inne natomiast- olbrzymie trudności z nauczeniem się nowej czynności wymagającej koordynacji ruchowej,
• nadmierną wrażliwością na bodźce dotykowe, wzrokowe, słuchowe oraz ruch- nadwrażliwość może się objawiać takimi zaburzeniami zachowania, jak: rozdrażnienie, wycofywanie się w wyniku dotknięcia, unikanie określonych rodzajów ubrań lub jedzenia, niechęć do gier i zabaw zespołowych,
• zbyt małą wrażliwością na bodźce – dziecko może poszukiwać intensywnych wrażeń sensorycznych, takich jak celowe uderzanie ciałem o przedmioty lub intensywne kręcenie się wokół własnej osi, może ignorować ból czy być nieświadome zmian pozycji ciała; zachowania niektórych dzieci zmieniają się drastycznie od nadwrażliwości do podwrażliwości,
• opóźnieniami w rozwoju mowy i w rozwoju ruchowym – objawy te mogą być widoczne w wieku przedszkolnym razem z innymi objawami dysfunkcji integracji sensorycznej,
• słabą organizacją zachowania- dziecko może być impulsywne lub łatwo się rozpraszać i okazywać brak planowania przed wykonaniem jakiegoś zadania; niektóre dzieci mogą mieć problemy z przystosowaniem się do nowej sytuacji, inne mogą reagować agresywnie, wycofywać się lub być sfrustrowane, kiedy poniosą porażkę,
• niskim poczuciem własnej wartości – dziecko wycofuje się z różnorodnych aktywności w obawie przed porażką, wyśmianiem przez rówieśników, niezadowoleniem dorosłych.
• Dostosowanie się do wymagań otoczenia w przypadku dzieci, u których integracja zmysłów nie rozwinęła się prawidłowo, jest możliwe tylko wówczas, gdy przejawiane przez nie trudności zostaną właściwie zdiagnozowane i rozpocznie się proces adekwatnych oddziaływań terapeutycznych.

Drodzy Rodzice!
Na skutek nieprawidłowości w rozwoju integracji sensorycznej (czyli współpracy wszystkich zmysłów) dzieci przejawiają bardzo specyficzne, jednocześnie bardzo zróżnicowane problemy w codziennym życiu domowym i przedszkolnym. Nieprawidłowe działanie każdego ze zmysłów i współpracy poszczególnych kanałów zmysłów, zaburzają:
• czynności manualne – trudności w rysowaniu, wycinaniu, wiązaniu butów czy zapinaniu guzików ;
• procesy poznawcze – problemy w spostrzeganiu, myśleniu, skupianiu uwagi, czytaniu i pisaniu;
• rozwój emocjonalny dziecka – narastające problemy owocują niewłaściwym zachowaniem i nieudanymi kontaktami społecznymi; problemy z integracją zmysłów mylone są często z brakiem wychowania, nieposłuszeństwem i niechęcią dostosowywania się do ogólnie przyjętych norm;
• organizację pracy – trudności w organizowaniu własnej pracy i utrzymywaniu porządku w swoim otoczeniu.
Dostosowanie się do wymagań otoczenia, w przypadku dzieci u których integracja zmysłów nie rozwinęła się prawidłowo, jest możliwe tylko wówczas, gdy przejawiane przez nie trudności zostaną właściwie zdiagnozowane i rozpocznie się proces adekwatnych działań terapeutycznych.
Jeśli podejrzewacie u swojego dziecka zaburzenia procesów integracji sensorycznej skorzystajcie że specjalistycznej pomocy. Terapia SI polega na stopniowym udoskonalaniu tego, co wymaga poprawy. Dzieci uczą się prawidłowego różnicowania bodźców, planowania ruchów ciała, zaczynają akceptować wrażenia, których wcześniej unikały, bardziej rozumieją to, co się z nimi dzieje, i lepiej sobie z tym radzą.
Zajęcia z terapeutą dają wiele pożądanych efektów. Dzieci nadpobudliwe stają się spokojniejsze, a te, które unikały ruchu, przestają się go obawiać. Zmniejsza się intensywność poszukiwania specyficznych wrażeń lub unikania tych, które są konieczne do prawidłowego rozwoju.